Zasady walki

Miejsce walki

Zawody w kudo rozgrywane są na specjalnej macie z tworzywa sztucznego o właściwościach amortyzujących upadki zawodników. Mata powinna posiadać wymiary minimum 14×14m, a maksimum 16×16m, w tym pole walki oddzielone pasem szerokości 1m, 9×9m lub 10×10m. Powierzchnia na zewnątrz pasa rozgraniczającego nazywa się powierzchnią bezpieczeństwa. Zawodnicy walczą na polu walki, poza które nie wolno wychodzić. Jakakolwiek wykonana technika, gdy jeden lub obaj zawodnicy znajdują się poza polem walki, jest nieważna. Zawodnik jest uznany za znajdującego się poza polem walki, gdy w pozycji stojącej wysunie stopę poza pas rozgraniczający, a w walce w parterze, gdy więcej niż połowa znajduje się przed polem walki.

Ekwipunek zawodnika.

Zawodnicy noszą kudogi (ubiór kudo) przepasane przepisowym pasem. Kudogi zakłada się na gołe ciało (bez koszulek pod spodem) z wyłączeniem kobiecych kategorii. Kudogi występują w jednolitym kolorze białym i niebieskim, bez możliwości umieszczania reklam. Norma długości rękawów- do łokcia, zaś nogawki powinny zakrywać stopy. Istotnym i wyróżniającym kudo spośród innych styli elementem wyposażenia jest kask produkcji japońskiej występujący w dwóch rodzajach: “Super Safe” i “Neo Head Guard”- oba posiadają znak jakości. Najczęściej kask dodatkowo przewiązuje się w części tylnej pasem zabezpieczającym przed przesunięciem się w czasie walki. Wymaganym ochraniaczem jest także ochraniacz krocza (suspensorium). Dłonie obowiązkowo muszą być zabezpieczone licencjonowanymi napięstnikami kudo. Przed nałożeniem napięstnika można owinąć dłoń bandażem, którego maksymalna długość wynosi 1,5m. Ważnym elementem ochronnym jest również ochraniacz szczęki wkładany przed założeniem kasku. W kategoriach kobiecych obowiązkowy jest ochraniacz piersi i krocza oraz dopuszczalny ochraniacz na goleń.

Rozpoczęcie i zakończenie walki

Zawodnicy rozpoczynają walkę w pozycji stojącej, na środku pola walki, po wykonaniu ukłonu, na komendę sędziego “hajime”.
Na zakończenie walki sędzia ogłasza “sore-made”, komendę, po której zawodnicy powracają na miejsca, z których rozpoczęli walkę i po ogłoszeniu wyniku walki wykonują ukłon oraz schodzą z maty przodem do przeciwnika.

Czas pojedynku

Czas trwania walki wynosi 3 minuty. Odpoczynek w przypadku “hakiwake”(decyzja o przyznaniu czasu dodatkowego) trwa około 1minuty. Czas dodatkowy jest wyznaczany, gdy sędziowie nie mogą wydać werdyktu na korzyść jednego z zawodników —kolejne 3 minuty.
W sytuacji drugiego “hakiwake”—po kolejnych 3 minutach walki, sędziowie muszą wydać werdykt na korzyść jednego z walczących.
W czasie przepisowym walka w parterze może trwać 2×30 sekund z inicjatywy jednego zawodnika. Po upływie 30 sekund parteru (brak techniki kończącej), sędziowie przerywają walkę i każą zawodnikom wracać do “stójki”.
Jeżeli występuje sytuacja, w której przed upływem 5 sekund zawodnicy przerwą walkę w parterze, próba parteru jest anulowana i zawodnicy wracają do “stójki”.
W czasie walki dozwolone jest do 10 sekund “tsukami”(uderzenia z trzymaniem przeciwnika), których ilość w walce nie jest ograniczona.
Czas jest przerwany w wypadku “dziogaj” (wyjście za matę) — po ogłoszeniu “mate”, jeśli w ciągu 5 sek. pojedynek się ponownie nie zaczyna, sędzia główny wstrzymuje czas.

• Jeśli po powrocie jednego z zawodników na tatami, drugi z jakiegoś powodu nie wraca, to po 10 sek. ogłasza się “hansoku” — 1 (upomnienie), po 40 sek. — “hansoku”—2, po 50 sek. — “hansoku”—3, a po 1 min. — “hansoku” — 4 — dyskwalifikacja.
• Jeżeli po komendzie głównego sędziego —“ poprawić kimono, zawiązać pas”, zawodnik nie zdąży tego zrobić w ciągu 10 sek., udziela się mu upomnienia “hansoku” — 1

Zasady główne

W zawodach kudo dozwolone są: uderzenia głową, rękami, łokciami, kolanami, nogami(frontalne i okrężne) we wszystkie części ciała poza uderzeniami w krocze (wyjątek: w kategorii “open”, gdzie różnica między zawodnikami wynosi 20 jednostek ,dozwolone są uderzenia w krocze nogą lub kolanem. Różnica 30 jednostek—nogą, kolanem, ręką, lecz uderzenia mogą być tylko pojedyncze).
Zabronione są także uderzenia: w tył głowy i w kręgosłup, ze “stójki” lub z “dosiadu” w leżącego zawodnika, w staw kolanowy przeciw zgięciu anatomicznemu, w szyję (krtań) bokiem dłoni lub palcami .
Dopuszczone są wszystkie rzuty, podcięcia i obalenia z wyłączeniem rzutów: na głowę oraz od siebie do tyłu, gdy przeciwnik znajduje się na brzuchu lub stoi na czworakach, chwytając go za szyję (ze strony przeciwnika). Z tego położenia zabronione jest również kręcenie lub szarpanie głowy przeciwnika na boki .
W parterze można zakładać dźwignie oraz stosować techniki duszenia, z wyłączeniem sytuacji, gdy zawodnik znajduje się w “knockdownie”(po uznaniu “juko”).W stójce dźwignie i duszenia są zakazane.
Chwytanie za: kudogi, ręce, nogi czy zagarnięcia za kark są dozwolone, zakazane jest trzymanie czy szarpanie za kask.
Zabronione jest atakowanie przeciwnika po komendzie “mate” (zaprzestanie walki) oraz celowe wychodzenie za pole walki.
W przypadku naruszeń reguł zawodnikowi daje się “hansoku”—1, przy drugim naruszeniu zawodnikowi daje się “hansoku”— 2, a jego oponentowi daje się ocenę “koka”, przy trzecim naruszeniu — “hansoku”—3, a oponentowi — “juko”, przy czwartym naruszeniu — “hansoku”—4, a oponentowi — “wazari”. Zawodnik, który otrzymał “hansoku”—4 zostaje zdyskwalifikowany.

Oceny

Zawody są przeprowadzane według reguł kontakt-knockdownu. Nie ma punktów, są tylko oceny. Oceniane są działania przynoszące przeciwnikowi wstrząs lub jego upadek.
Oceny:

• “Koka”
• “Juko”
• “Wazari”
• “Ippon”

Przyznawanie ocen

“Koka” :

• atak w głowę nie doprowadza do knockdown, jednak głowa doznaje wstrząsu, uginają się nogi, zniekształca się stójka, przeciwnik cofa się,
• atak w korpus (średni poziom) — zmusza przeciwnika zgiąć się w brzuchu,
• atak w nogi (dolny poziom) — zawodnik okazuje ból, zaczyna włóczyć nogę,
• w przypadku rzutu amplitudowego (z oderwaniem obu nóg), kiedy zawodnik rzucający zostaje w stójce. Takich rzutów nie dotyczy “skrętówka” i “podcięcie”,
• “kime” (jest to zaznaczenie uderzeń w głowę, bez bezpośredniego kontaktu, na leżącym przeciwniku w taki sposób, żeby pokazać, że gdyby ciosy doszły, to by oznaczało dobicie przeciwnika) po rzucie, podcięciu. Zaznaczenie “kime” (ręką, łokciem, nogą) w górną część ciała więcej niż 2 razy,
• “kime” (dobicie) z “dosiadu” (siedząc na górze), zaznaczenie po kolei 4—5 uderzeń w otwartą, niebronioną część twarzy. Ocenę “Koka” za “kime” z “dosiadu” można otrzymać tylko jeden raz w ciągu 3— minutowego pojedynku,
• w przypadku, gdy przeciwnik otrzymuje “hansoku”—2

Przypadki, kiedy “koka” nie jest przyznawana:

• uderzenia są niewystarczająco mocne i wyraźne,
• “kime” są zbyt odległe,
• “kime” w dolną część ciała,
• podczas zaznaczania “kime” zawodnik z dołu broni się lub wyprowadza uderzenia kontrujące.

“Juko

” :

• efektywny atak, w wyniku którego przeciwnik upadł lub dotknął tatami inną niż stopa częścią ciała do 2 sek.
• po otrzymaniu uderzenia przeciwnik stracił ochotę do kontynuowania walki (zachwiał się, przysiadł, opuścił ręce), stojący knockdown do 2 sek.
• po przyznaniu oceny “koka” idzie nieprzerwany atak, w większości w rejon głowy w ciągu 2 sek. (przeciwnik nie wyprowadza uderzeń, słabo się broni),
• w przypadku gdy przeciwnik otrzymuje “hansoku”—3

“ Wazari” :

• po ataku przeciwnik nie jest w stanie prowadzić pojedynku, znajdując się w stanie knockdownu od 2 do 4 sek. (tzn. po otrzymaniu oceny “juko” mijają 2 sek.)
• nieprzerwany jednostronny atak 2 sekundy po otrzymaniu oceny “juko”
• w przypadku gdy przeciwnik otrzymuje “hansoku”—4,

“Ippon” :

• po knockdownie przeciwnik nie jest w stanie kontynuować pojedynku 6 sek
• jednostronny atak, przeważnie w górny poziom (górną część ciała) dłużej niż 6 sek
• założenie dźwigni lub duszenie
• sekundant lub zawodnik odmawiają kontynuowania walki

Priorytety technik przy ogłaszaniu werdyktu sędziego

W przypadku, gdy nie ma oczywistej różnicy w ocenach obu zawodników, decyzja zapada w następującej kolejności:

• przewaga w technikach uderzeniowych
• przewaga w rzutach
• przewaga w walce w parterze

Na przykład:

• jeden z zawodników dobrze uderza, wyprowadza dokładne uderzenia rękami i nogami, a drugi tylko walczy w parterze. Zwycięstwo będzie oddane zawodnikowi z przewagą w technikach uderzeniowych
• obaj zawodnicy wyprowadzili mniej więcej jednakową ilość dokładnych uderzeń, głównie w rejon głowy, lecz jeden z nich przy tym wykonywał rzuty, a drugi nie. Zwycięstwo będzie oddane pierwszemu, bardziej uniwersalnemu zawodnikowi
• obaj zawodnicy są równi (jednakowo uderzają i wykonują rzuty) lecz jeden jest bardziej aktywny w parterze, tzn. próbuje założyć dźwignię, duszenie, uderza itd. Zwycięstwo będzie oddane jemu
• uwzględnia się również długość aktywności w pojedynku. Przewagę oddaje się zawodnikowi, który był aktywny cały czas podczas trwania pojedynku lub w drugiej jego połowie (końcówce)

Czym kierują się sędziowie przy ogłaszaniu werdyktu?

Dla ogłoszenia sprawiedliwego werdyktu przyjęty jest schemat 5—ciu sędziów. Główny sędzia na tatami (susin) posiada 2 głosy, każdy z bocznych sędziów — 1 głos.
Pojedynek wygrywa ten zawodnik, który zbierze więcej ocen lub otrzyma ocenę wyższą niż przeciwnik.
Uwagi:
Jeżeli pojedynek kończy się z rozłożeniem ocen:
— Biały — “koka” (uderzeniowa)
— Niebieski — “koka” (”kime” z “dosiadu”) lub za rzut
W tym przypadku zwycięstwo jest oddane białemu.

SPONSORZY: